ساعت پنج بعدازظهر است. تمام صندلی‌ها پرشده و افرادی که دیرتر رسیده‌اند مجبورند در گوشه‌ای ایستاده برنامه را درباره «قطع اینترنت» دنبال کنند.

وقتی بحث امنیت مطرح می‌شود، بیشتر از اینکه منظور امنیت شبکه و زیرساخت باشد، منظورشان کنترل افکار عمومی و جریان آزاد اطلاعات است.

جنگ، محدودیت‌های دسترسی به اینترنت و پرونده‌هایی که علیه کارزار تشکیل شد و در یکی از موارد حکم توقیف صادر شد، از چالش‌های سال گذشته بود.

محاسبه خسارت به‌صورت روزانه، کوچک‌کردن مسئله است. امروز دیگر مسئله این نیست که در این چند روز چقدر ضرر کرده‌ایم و آسیب‌ها هم فقط اقتصادی نیست.

اینکه ما اشخاص را حتی بر فرض متهم‌بودن، ممنوع از استفاده این فناوری‌های مخابراتی و ارتباطی کنیم، مطابقت با قانون ندارد

مسئله، قدرت هم‌افزایی جامعه است. اینترنت به‌مثابه رسانه نامتمرکز منجر به قدرت‌گرفتن جامعه می‌شود و از این مسئله هراس وجود دارد.

افشای سیمکارت‌های سفید در پی آپدیت ایکس، خشم زیادی را ایجاد کرده. خشم مردم این بار نه از فیلترینگ و سانسور، که از دروغ و تبعیض است.

در این صفحه از تعدادی از مصاحبه‌هایی که در آبان و آذر ۱۴۰۴ منتشر شده مرور و بخشی از محتوای منتشر شده در آنها را به ترتیب تاریخ بازنشر می‌کنم.

اینترنت طبقاتی بخشی از پازل تثبیت محدودیت دائمی است. نباید اجازه دهیم این قطعه جدید، تصویر بزرگ و نگران‌کننده قطع دائمی اینترنت را کامل‌تر کند.

هیچ مسئله فنی‌ای برای رفع فیلترینگ وجود ندارد، اگر تصمیم به رفع فیلترینگ باشد در عرض چند ساعت می‌توانند این اتفاق را رقم زنند.

با اقلیت‌های متنوعی روبرو هستیم که به‌واسطه اینترنت صدادار شده‌اند، نه با اکثریتی که به شکل ایجابی بر یک راه‌حل اتفاق نظر داشته باشد.

تا زمانی که به اینترنت به عنوان پدیده تهدیدآمیز امنیتی و نه دیدگاه‌های توسعه‌محور و اقتصادی نگاه شود، چنین مواردی حل نخواهد شد.

اگر می‌خواهیم از نقشه فناوری جهان حذف نشویم، نیاز به تغییر پارادایم در سیاست خارجی، سیاست داخلی و حکمرانی اینترنت داریم.

موضوع مراقبت از کودکان، بهانه‌ای شده است برای کودک‌پنداری تمام شهروندان. این نگاهی بسیار تحقیرآمیز، توهین‌آمیز و تبعیض‌آمیز به شهروندان است.

همان نگاهی که اینترنت را فیلتر می‌کند در سیاست خارجی و خیابان ما هم وجود دارد و امروز زندگی ما را درگیر تحریم و فیلترینگ و جنگ کرده است.

بخش‌هایی از دولت و خصوصا مرکز ملی فضای مجازی به دنبال این هستند تا به بهانه شرایط حساس کنونی و حفظ امنیت وضعیت اینترنت را در همان شرایط جنگی نگه دارند.

قطع اینترنت، اختلالات گسترده و از کار انداختن پیامک‌ها و ایمیل‌ها باعث می‌شود کسب و کارهای اینترنتی هرچقدر هم که تاب آور باشند شانسی برای بقا پیدا نکنند.

اگر واقعاً به‌دنبال حل بنیادین مسئله فیلترینگ در ایران هستیم باید رویکرد ستیزه‌جویانه را کنار بگذاریم و به تعامل سازنده با جهان بیندیشیم.

ارجاع رفع فیلترینگ به شورای عالی فضای مجازی در حالی صورت می‌گیرد که اساساً این شورا با فلسفه‌ی محدودسازی اینترنت شکل گرفته است.

برخوردهای محدودکننده امنیتی چه با کارزار و چه با کنشگران، منجر به ناامیدی، یأس و همزمان افزایش خشم مردم می‌شود.

فناوری یک زیست‌بوم جهانی است که به انتقال دانش نیاز دارد و در انزوا نمی‌توان امن بود. در انزوا نه آزادی و نه امنیت معنا ندارد.