صبح یک روز اردیبهشتی، در شرایطی که هنوز اینترنت ایران قطع بود، میلاد اسلامیزاد من را دعوت به گفتوگو در پادکستش کرد. چند ماهی میشد که تولید و انتشار پادکست ویدیویی کارگاه متوقف شده بود و حالا تصمیم گرفته بود پس از این وقفه اولین اپیزودش را در شرایطی معلق میان جنگ و آتشبس و چشماندازی مبهم در جامعه ضبط کند. حدود یک سال از گفتگوی قبلیام با میلاد در «کارگاه» میگذشت و در این یکسال شاهد اتفاقات زیادی بودیم، از جمله جنگ ۱۲ روزه با اسرائیل، اعتراضات سراسری دیماه و کشتار بیسابقه، جنگ دوم با اسرائیل و آمریکا، و طولانیترین قطع اینترنت در جهان. حالا قرار بود با هم گفتوگو کنیم و به سوال میلاد فکر کنیم: آیا وقت آن نرسیده که شکست را بپذیریم؟
در این گفتوگو سعی کردم برای پرسشهای بسیار مهم و دقیق «ميلاد اسلامیزاد» ایدههایی را مطرح کنم. از شما دعوت میکنم نسخه کامل این گفتگو را در همین صفحه یا در یوتیوب ببینید یا نسخه صوتی آن را در کستباکس بشنوید. بسیار خوشحالم میکنید اگر نقد و نظری درباره صحبتهایم داشتید، کامنت بگذارید یا برایم بفرستید. بیشتر از هر زمانی نیاز به همفکری و چکشکاری نظراتمان داریم.
دیدگاهتان را بنویسید