در تاریکی کامل اینترنت ایران این پست را در وبسایت شخصیام مینویسم تا به دوستان و خبرنگاران و مخاطبانم اطلاع دهم متأسفانه تمام سیمکارتهایم توسط نهادهای امنیتی مسدود شده است. هر چند اگر مسدود هم نمیبود وضعیت این روزها دیگر طوری نبود که بتوان چیزی گفت و مصاحبهای کرد و تحلیلی داشت.
اگر پیامی دارید میتوانید همینجا برایم بنویسید.
مراقب خودتان باشید.
به امید روزهای بهتر
توسط
درباره اینها هم بخوانید:
سلام جناب بیدی وقت شما بخیر
بنده یک دانشجو هستم که با قطعی اینترنت و دسترسی نداشتن به هیچکدوم از جزوه هام دارم به شکل جدی افسردگی رو پشت سر میزارم و وارد فکر خودکشی میشم
این پیشرفت فکری هم تقدیم میکنم به تمامی مسئولین ج.ا مخصوصا وزیر ارتباطات که مترسکی بیش نیست
من دیگه نمیخوام این زندگی رو حامد جان
اتاق تاریک بود . پر از جسدش کردن
بوی خون میده بوی فساد میده
دلمون به همون نور پشت پنجره گرم بود و حواسمون رو پرت میکرد تا چشممون به اون همه کثافت کمتر بیفته
پنجره ام سیمان کردن
در سایت کارزار عدهای به امید اینکه شاید صدایشان شنیده شود شروع به امضای کمپینهای وصل اینترنت کرده اند.
به نظر شما گوش شنوایی برای آن وجود دارد؟ اصلا نظر مردم اهمیت و جایگاهی دارد؟ روز و شب می گویند مردم حق اعتراض دارند اما کسی تا حالا پاسخی قانع کننده داده است و این درخواست های مسالمت آمیز چیزی بیش از یک بازی برای آنهاست؟
دیدگاهتان را بنویسید